Een film in kleur van de SWI
In de toekomst is het niet toegestaan om werkloos te zijn. Onderduiken en je vermommen of je anders voordoen (doen of je iets ‘zinnigs’ doet) is de manier om te overleven. Als je gesnapt wordt zijn er maar twee mogelijkheden: Andere werklozen verlinken of sterven.
1985
Dit is zo’n productie waar alles tezamen komt. Het begint met een gewone videocursus in de Houtzagerij, waar gebruikelijk de deelnemers als eerste in de tropische tuin een onzinverhaaltje gaan opnemen om te wennen aan de apparatuur. Maar deze keer was het een groep waar veel creativiteit heerste en veel praktische ervaring (achtergrond in de muziek) Ook was er een duidelijke emancipatie aan de gang van de ‘werkloze’ wat zich uitte in ‘het bijten naar de baas’, het kritiek hebben in de organisatie waar je je ‘eten’ van kreeg.. Elke week werd er een stukje bijgefilmd na wat brainstormen en door Harold in de loop van de week aan elkaar geplakt en aan ons geshowd de week er op, om te laten zien waar we tot dan toe gekomen waren. Tot het seizoen voorbij was en er een halve film was, die eindegde met mij, in elkaar geslagen, op de grond. Het seizoen daarna kwam de groep niet meer opdagen, behalve de trouwe Monica Ornek, die nog uit de filmclub tijd stamde. Daarop heb ik Hans Witteveen (de dokter) gebeld die vlakbij woonde om te brainstormen over het vervolg van de film. We bedachten scenes waar dode werklozen opgehaald werden door vuilniswagens, maar gingen ons focussen op wat haalbaar zou zijn. Zo richtte wij ons op het gekraakte Corso theater, wat gesitueerd was naast de HAJA waar we op visite waren (daar was de editing suite). Nu is de voormalige ruimte van HAJA onderdeel van het Korzo theater en is de koffiecorner waar we toen zaten te brainstormen een buitnplaatsje nu. Ik heb alle leden van de groep gebeld om te vragen terug te komen voor een dag waarop we de rest van de scenes gingen filmen. Afspraken met de krakers gemaakt en alle krachten bundelden zich. Eén vroeg klanten van hun café om te komen figureren, de ander vroeg MASH armystore of we legerkleding mochten lenen, de leraren van de geluidscursus kwamen ‘beamen’, cameralieden van andere cursusen stroomden toe zoals Louis en Arnoud.
De film heeft meegedraaid op het Spasso filmfestival in Amsterdam waar we een prijs hebben gewonnen. De film heeft ook meegedaan in Arnhem waar Harold en Arnoud die de film begeleidden heftige discussies kregen met het publiek, als zou de film nazisympathiën uitten. Hij is ook naar Duitsland geweest voor een festival, geen details bekend bij mij.
Techniek was een Sony kleuren éénbuis camera (dus voor de CCD camera’s) en een portable U-matic recorder, een Sony VO-4800PS met externe XLR aansluiting met phantoomvoeding voor microfoons (kleur was een aanwinst voor de SWI na een decenium zwart/wit). De film kende ook de aankondiging op de poster ‘Een film in kleur van de SWI’. Edditing opstelling was een speciale player en recorder met controller (zonder time-base).
Annekdote: We hadden om de film te promoten 100 posters gamaakt op A2 en die zouden Harold en ik in de stad gaan plakken. We hadden van ons eigen geld bij HAJA de zeefdruk gehuurd en omdat we geen repromiddelen hadden, hebben we (ik) met de hand grote letters uit rode (speciaal) folie gesneden en die in de zeef gelegd. Papier gekocht etc. We waren op een feestje en daar maakte ik een emmer plaksel en toen het nacht was gingen Harold en ik op pad.
Bij het plakken van de eerste poster op het Buitenhof naast Cineac stopte er een politieauto, werden we opgepakt. Zaten we allebei apart in een cel. Uren later werden we vrij gelaten, we zouden er nog van horen, van dat vernielen van straatmeubilair. Ik vroeg of ik de posters kon terug krijgen, “nee die werden in beslag genomen als bewijsmateriaal”. Harold lachte zich rot om de situatie en dat ik de posters had teruggevraagd. Die flikken moesten eens weten hoeveel zweet en tranen (geld van deze arme ‘werkeloze klootzak´) het had gekost om ze te maken (dat van dat plakken komt geregeld terug in mijn leven).
